Í framhaldi af því sem ég var að tala um varðandi ferðina til Þýskalands/Pakistan í fyrra, þá segir Mr. Gisli mér að forsprakki Ahmadiyya á Íslandi, sá sami og bauð okkur út í fyrra, sé að leita að nýju fólki til að fara á Jalsa Salana í Þýskalandi 14.-16. ágúst n.k. (tengillinn er á síðu ráðstefnunnar í fyrra sem við fórum á. Þar má sjá dagskrá, myndir og fleira). Það er full ástæða til að hvetja fólk til að kíkja á fyrirlestur sem verður haldinn í Alþjóðahúsinu þann 1. júlí til að kynna sér málið, og ræða við Dr. Kahn um mögulega þýskalandsferð hafi menn áhuga á því. Ég fullyrði að það er algerlega þess virði að fara og upplifa þetta, hvort sem menn hafa áhuga á að gerast góðir múslimar eða ekki. Ef einhver vill fá nánari útlistun á því sem þarna fer fram er bara um að gera að hafa samband.
Rakst á Þessa klippu með Marteini Mosdal á netvafri áðan. Eins og þetta var nú takmarkað fyndinn karakter hjá Ladda á sínum tíma, þá er hann algerlega rífandi fyndinn í dag, einfaldlega vegna þess að nú er hann fjármálaráðherra, eða þannig sko. Ég mana ykkur til að horfa á þetta allt og reyna að sjá ekki fyrir ykkur Steingrím J.
Öðru hverju les ég í gegn um gamlar besserwissfærslur til að rifja upp hvað ég hef látið út úr mér hér í gegn um tíðina. Í þessari færslu hér rakst ég á loforð um að útskýra ákveðna kenningu sem ég fæ meiri og meiri trú á eftir því sem ég eldist og vitkast. Þetta er kenningin um að fólk sé alltaf bara fólk, sama hvar það er og hver það er.
Þetta er í raun engin kenning, heldur bara óttalegt common sense þegar öllu er á botninn hvolft. Samt sem áður þá búum við í heimi þar sem þetta common sense er svakalega oft sett til hliðar af ýmsum ástæðum, hvort sem það er vegna fáfræði, fordóma, stjórnmálastefna, mismuns á hugmyndaheimum, mismunandi menningarheima eða annars sem getur orðið til þess að við skiptum fólki í einhvers konar tvo flokka: okkur og hina.
Þegar við hér á Íslandi sjáum fréttir af mótmælum í Íran til dæmis þá er margt sem getur látið okkur ósjálfrátt nota þetta flokkakerfi. Fólk í Íran er öðruvísi á litinn en við, þau eru annarar trúar en við, þau tala skrýtið tungumál sem á ekkert skylt við okkar, þau búa í Asíulandi sem er rosalega langt í burtu, þau búa ekki við lýðræðislega stjórn heldur klerkastjórn og svo framvegis. Allt þetta og örugglega fleira skilgreinir Írani sem “öðruvísi fólk” í heilanum á okkur. Þetta er bara eitt dæmi.
Pælingin um að fólk sé bara fólk gengur í raun út á að við skoðum hvað við eigum sameiginlegt með öðrum. Til þess þurfum við kannski bara að stíga aðeins út úr fréttafílíngnum og inn í daglegt líf fólks. Þetta fólk á fjölskyldur og er alveg jafn annt um þær og okkur um okkar fjölskyldur. Þau eiga hús, bíl og skuldir alveg eins og við. Þau fara í vinnuna á daginn og borða kvöldmat saman á kvöldin. Þau mótmæla óréttlæti þegar þeim finnst á sér brotið, upplifa sorg og gleði yfir sams konar hlutum og við og svo framvegis.
Það sama má segja um allt fólk í heiminum. Ef það væri hægt að grípa þig upp lesandi góður, og planta þér niður random á einhverjum stað á hnettinum, myndirðu komast að því að fólkið þar væri í grunninn að glíma við sömu vandamálin, upplifa sömu sigrana og allir aðrir. Fólk er alltaf bara fólk.
Þetta dæmi sem ég nefndi í póstinum um Obama er ágætt. Þarna er heimsþekktur maður að halda ræðu og allar sjónvarpsmyndavélar heims beinast að honum. Heimsbyggðin stendur á öndinni. En fyrir litlu stelpunni sem stendur fyrir aftan hann að taka myndir með litlu ódýru digital myndavélinni sinni er hann bara pabbi. Fólk er alltaf fyrst og fremst bara fólk.
Í ágúst 2008var mér boðið ásamt fleirum til Þýskalands á 30 þúsund manna trúarhátíð/ráðstefnu Ahmadiyya múslima, Jalsa Salana. Það var ótrúlega mergjuð upplifun á margan hátt. Að vera í miðju þýskalandi allt í einu kominn inn í eins konar míní-Pakistan. En það sem sló mig mest var einmitt þetta. Þegar maður fór að venjast þessu umhverfi þá stóð þetta eitt upp úr. Þótt að nær allir töluðu Urdu sín á milli, væru öðruvísi á litinn, væru sífellt að útskýra fyrir mér framandi trúarbrögð sín, stoppuðu að því er virtist randomly á miðri götu til að biðja og svo framvegis, þá var þetta bara fólk eins og þú og ég. Þarna voru vinir að faðmast, krakkar að stinga af foreldra sína, sölumenn að reyna að koma varningi sínum í verð, spekingar sem vildu skiptast á skoðunum um mismunandi menningu og trú og svo framvegis.
Nú skal ekki skilja þetta svo að ég hafi átt von á einhverju öðru en venjulegu fólki, en ég held að það sem skiptir máli sé hvernig maður horfir á hlutina, að hverju maður er að leita. Ef maður býst við að finna mismun þá er hann til staðar. En ef maður lítur aðeins dýpra, þá erum við öll í grunninn alveg eins. Fólk er alltaf bara fólk. Það er það sem við eigum sameiginlegt sem skiptir máli, ekki hitt. Þeim mun sjaldmar sem við skiptum okkur í flokkana okkur og hina þeim mun betri verða samskiptin, þeim mun minni verða fordómarnir og fáfræðin, þeim mun minni verður kannski menningarmunurinn og hugmyndaheimarnir nálgast.
Því miður viriðst það vera lenska hjá þeim sem andmæla rökum InDefence að reyna að klína því á hópinn að við mælum með því að Íslendingar borgi ekki ICESAVE skuldbingingarnar, líti í hina áttina og voni það besta. Þetta er ekki málstaður InDefence. Hópurinn lítur svo á að sá samningur sem nú liggur á borðinu sé ótækur, aðallega vegna þess að Íslendingar hafi ekki neinar efnahagslegar forsendur til að greiða skuldina samkvæmt honum. Áhersla InDefence er að Alþingi hafni ríkisábyrgð á þessum samningi og í kjölfar þess verði reynt að ná hagstæðari samningum við Breta og Hollendinga um það hvernig við greiðum skuldbindingar okkar, ekki hvort við greiðum.
Auk þess þætti mér indælt ef þeir sem vilja rökræða afstöðu InDefence hættu að finna hjá sér þörf fyrir að spyrða hópinn við Framsóknarflokkinn sérstaklega. Ég geri mér hins vegar fulla grein fyrir því að það er ekki að fara að gerast.
Í gær birti ríkisstjórn Íslands undirritaðan samning við Breta og Hollendinga um lausn ICESAVE deilunnar.
ICESAVE málið varðar stærstu fjárskuldbindingar íslensku þjóðarinnar frá upphafi. Það er mikilvægasta mál sem Alþingi hefur fjallað um frá lýðveldisstofnun. Og það er gríðarlega áríðandi að fjallað verði um þetta mál af skynsemi og samkvæmt efnisinnihaldi því að án þess að það gerist eigum við Íslendingar ekki möguleika á því að komast út úr þessu máli sem heil þjóð.
InDefence hópurinn, sem ég er hluti af, er ópólitískur og óháður hópur fólks sem á það eitt sameiginlegt að bera hagsmuni Íslands fyrir brjósti. Hópurinn afhenti í mars breska þinginu 83 þúsund undirskriftir gegn hryðjuverkalögunum og hefur síðustu 8 mánuði ítrekað bent stjórnvöldum á þær hættur sem Íslendingar stæðu frammi fyrir og þörfina fyrir aðgerðir.
Hópurinn hefur frá því að skrifað var undir ICESAVE samninginn barist fyrir því að vekja athygli á fjölmörgum atriðum sem tengjast samningnum og sem skipta öllu máli fyrir framtíð Íslands. Meðal þessara grundvallaratriða eru eftirfarandi:
Nr. 1. Afsal fullveldisréttar og eignir íslenska ríkisins
Mikið hefur verið rætt um 16. grein samningsins, sem fjallar um afsal fullveldisréttar íslenska ríkisins. Lögfræðingar InDefence, sem hafa mjög víðtæka reynslu af því að fjalla um þjóðréttarsamninga, eru sammála um að þetta ákvæði feli í sér víðtækt afsal friðhelgisréttinda sem leiðir til þess að mun auðveldara verður að ganga að eignum íslenska ríkisins. Þegar ákvæðið er lesið kemur ekki fram í texta samningsins nein takmörkun á hugtakinu „eign“.
Ríkisstjórn Íslands hefur sakað okkur um hræðsluáróður fyrir að benda á þessa augljósu staðreynd. En ef sú fullyrðing stjórnvalda er rétt að þessi tilvísan taki ekki til eigna á Íslandi – af hverju stendur það þá ekki skýrt í ákvæðinu?
Það er rétt að benda á að fyrst þegar þetta ákvæði komst í almenna umræðu á 17. júní, þá héldu stjórnvöld því blákalt fram að þarna væri aðeins átt við eignir Landsbankans. Nú hefur verið sýnt fram á, meðal annars af sérfræðingi í þjóðarétti, að þessi skilningur stjórnvalda var rangur.
Íslenskur almenningur á kröfu til þess að öll réttaráhrif sem felast í þessari grein séu skýrð af stjórnvöldum á tæmandi hátt. Að benda á staðreyndir og að kalla eftir nákvæmum útskýringum er ekki hræðsluáróður.
Nr. 2. Engar efnahagslegar forsendur
Samkvæmt útreikningum InDefence hópsins hefur íslenska ríkið engar efnahagslegar forsendur til þess að greiða lánið samkvæmt þessum samningi. Samninganefnd Íslands gefur sér að á næstu 7 árum muni eignir Landsbankans seljast fyrir 75% af upphæðinni. Það þýðir að eftir 7 ár koma íslendingar til með að sitja uppi með skuld sem með vöxtum og vaxtavöxtum verður milli 450-500 milljarðar króna. Þessa upphæð þarf að greiða á næstu 8 árum eftir það. Til að setja þessa tölu í samhengi þá jafngildir þetta því að íslendingar borgi að minnsta kosti þrjár Kárahnjúkavirkjanir á 8 árum. Ef eignir Landsbankans gefa minni heimtur en 75% hækkar þessi upphæð hratt.
Vaxtagreiðslur af þessu láni eru einnig gríðarlega erfiðar fyrir ísland. Miðað við forsendur samninganefndarinnar eru vextirnir um 36 milljarðar króna á hverju ári. Til að eiga fyrir þessum vaxtagreiðslum verður íslenska ríkið að eiga 36 milljarða af erlendum gjaldeyri í afgang á hverju ári, því að lánið er í evrum og pundum. En hvernig er hægt að búast við því þegar mesti gjaldeyrisafgangur síðustu 25 ára var aðeins 30 milljarðar? Þetta þýðir að Ísland þarf að gera betur en besta gjaldeyrisjöfnuð síðustu 25 ára bara til að geta borgað vextina samkvæmt þessum samningi. Og það þarf að gerast á hverju ári, næstu 15 ár.
Nr 3. Lánshæfismat Íslands mun mögulega lækka.
Það skiptir gríðarlegu máli að staðfesting fáist frá óháðum aðilum á því að lánshæfismat Íslenska ríkisins muni ekki lækka í kjölfarið á þessum samningi. Það myndi hafa skelfilegar afleiðingar fyrir ríki, sveitarfélög, fyrirtæki og heimilin í landinu. Slík staðfesting hefur ekki fengist.
Steingrímur J. Sigfússon fjármálaráðherra lýsti sjálfur yfir áhyggjum af lánshæfismati íslenska ríkisins í erlendum fjölmiðlum í gær. Það hlýtur því að vera alger forsenda að áður en ríkisábyrgð á þessum samningi er lögð fyrir Alþingi sé fengið álit á stöðu Íslands frá alþjóðlegum lánshæfismatsfyrirtækjum.
Nr. 4. Samningsmarkmið Íslendinga eru þverbrotin
Það er algerlega ljóst að samningurinn er ekki í neinu samræmi við þau viðmið sem samninganefndir landanna þriggja voru bundnar af og fram koma í þingsályktun Alþingis frá 5. desember 2008. Þessi samningsviðmið voru mikilvægur hluti af pólitískri lausn málsins, þannig að íslendingar samþykktu að taka á sig skuldbindingar gegn því að samið yrði um þær þannig að „tekið skyldi tillit til hinna erfiðu og fordæmislausu aðstæðna sem Ísland er í og … ákveða ráðstafanir sem gerðu Íslandi kleift að endurreisa fjármála- og efnahagskerfi sitt“.
Það er ljóst að samningur sem er ekki í neinu samræmi við þessi viðmið er óásættanlegur fyrir Alþingi Íslendinga. Í 3. grein samningsins er tekið skýrt fram að samningurinn tekur ekki gildi ef ríkisábyrgðinni verður hafnað á Alþingi. Þetta er eina útleið Íslendinga. Ef þessi samningur tekur gildi með samþykki Alþingis er hann algerlega skotheldur.
Eina leiðin er að hafna ríkisábyrgðinni núna og knýja þannig á um að Bretar og Hollendingar setjist aftur niður að samningaborðinu, til að gera samning við Íslendinga sem er í samræmi við markmið Alþingis eða svokölluð Brüssel viðmið. Samning sem gerir okkur kleift að standa við skuldbindingar okkar. Það gerir þessi samningur ekki. Sá fyrirvari sem talað er um af hálfu stjórnvalda, að setjast niður og ræða vandann, er máttlaus því engin skylda er lögð á viðsemjendur okkar að breyta neinu í þeim viðræðum.
Svavar Gestsson hefur ítrekað haldið því fram að tvö atriði gerðu það að verkum að þetta væri góður samningur fyrir Ísland: Annars vegar að hryðjuverkalögunum yrði aflétt og hins vegar að Ísland kæmist í sjö ára skjól. Hvort tveggja er ofmetið.
Í fyrsta lagi lá það fyrir allan tímann, eins og InDefence fékk staðfest á fundi með fulltrúa breska utanríkisráðuneytisins í mars síðastliðnum, að um leið og einhvers konar samningur um ICESAVE lægi fyrir yrði hryðjuverkalögunum aflétt. Það er því ekki þessum samningi að þakka sérstaklega. Það lá alltaf fyrir hvort eð var.
Í öðru lagi er lítið hald í þessu sjö ára skjóli þegar Bretar og Hollendingar geta, samkvæmt 11. grein samningsins, gjaldfellt allt lánið hvenær sem er á lánstímanum, til dæmis á grundvelli þess að Alþingi breyti lögum eða að Íslendingar geta ekki borgað önnur erlend lán á réttum tíma. Þessi gjaldfellingarákvæði binda hendur Alþingis og íslenska ríkisins á óvenjulegan hátt, meðal annars takmarka þau rétt Alþingis til að setja lög. Ef Ísland uppfyllir eitthvað af þessum gjaldfellingarákvæðum þá skiptir engu máli hvort liðin eru sjö ár eða ekki. Allt tal um sjö ára skjól er því orðum aukið.
Svavar Gestsson og Jóhanna Sigurðardóttir hafa bæði fullyrt að Bretar og Hollendingar séu að kaupa eignir Landsbankans eða taka þær upp í greiðslu. Þetta er algerlega rangt. Hið rétta er að Íslendingum er gefið færi á því að selja eignirnar áður en við greiðum Bretum og Hollendingum peninga. Ef okkur tekst ekki að selja eignirnar og fá andvirðið upp í ICESAVE mun Íslenska þjóðin þurfa að borga mismuninn. Svona rangfærslur hjá forsætisráðherra og aðal samningamanni Íslands gefa tilefni til að spyrja hvort þau hreinlega skilja ekki þann samning sem þau ætlast til að Alþingi samþykki?
Mikið hefur verið rætt um þann þrýsting sem liggur á Íslendingum að samþykkja ríkisábyrgð á ICESAVE samningnum. En gleymum því ekki að það hefur áður legið þrýstingur á Íslendingum og í hvert sinn risu Íslendingar upp sem einn maður undir einkunnarorðum Jóns Sigurðssonar: Eigi víkja! Og þeirrar samstöðu þörfnumst við í dag.
Því fyrir Breta og Hollendinga getur það ekki talist neins konar ósigur að þurfa, samkvæmt samningnum sjálfum, að lúta vilja lýðræðislega kjörins þjóðþings Íslendinga. Það gefur hins vegar tækifæri til að setjast niður á nýjan leik og endurmeta samningsstöðuna á grundvelli þess að Alþingi telur forsendur þessa samnings of óhagstæðar fyrir Íslenska ríkið.
Það er staðreynd að í þessum samningi gefur íslenska ríkið frá sér allar varnir gegn því að vera dregið fyrir dómstóla vegna þessa samnings. Það er skýrt afsal á fullveldisrétti Íslenska ríkisins. Og hvort sem fjármálaráðherra telur það vera „eðlilegt“ ákvæði eða ekki, þá er það algerlega ljóst að fyrir Íslensku þjóðina, sem barðist fyrir fullveldi sínu í heila öld, er ekkert „eðlilegt“ við að afsala því með einu pennastriki. Þó við Íslendingar búum í fullvalda lýðræðisríki megum við aldrei gleyma því að jafnvel enn í dag eru fullveldi og lýðræði ekki sjálfsögð réttindi. Við búum við lýðræði, en við verðum samt að búa það til á hverjum degi.
Fyrir þrem dögum síðan fögnuðu Íslendingar fæðingardegi Jóns Sigurðssonar og stofnun íslenska lýðveldisins. Og við skulum aldrei gleyma því að það er engin tilviljun að mynd Jóns Sigurðssonar er staðsett hér á Austurvelli. Í nærri heila öld hefur Jón staðið hér og minnt Alþingismenn Íslendinga á skyldur sínar gagnvart því fjöreggi þjóðarinnar sem hann og fjölmargir aðrir börðust fyrir alla sína daga, fullveldi Íslands. Í nærri heila öld hafa íslenskir Alþingismenn aðeins þurft að líta út um glugga Alþingishússins til að vera minntir á að í eina tíð þótti fullveldi Íslands ekki sjálfsagður hlutur í samfélagi þjóða. Að afsala fullveldisrétti þjóðarinnar getur því aldrei talist eðlileg ráðstöfun sem embættismenn skrifa undir í skjóli nætur. Aldrei.
Góðir Íslendingar.
Þetta er vondur samningur fyrir Ísland. Alþingismenn verða að gera sér grein fyrir því að eina svarið er að hafna ríkisábyrgðinni núna og freista þess að ná betri kjörum við Breta og Hollendinga í kjölfarið. Það er ljóst að þegar Alþingi hafnar þessum samningi munu verða erfiðar afleiðingar af því fyrir Ísland í skammtímanum.
En allt tal um áralanga útilokun úr alþjóðasamfélaginu, það er hræðsluáróður og hræðsluáróður bítur ekki á þá sem vita að þeir hafa réttlátan málstað að verja. Það er öllum aðilum í hag að semja upp á nýtt. En til þess að það geti gerst verðum við að standa saman núna. Eigi víkja. Því það er betra að taka slaginn núna en að komast að því eftir sjö ár að við höfum skrifað upp á dýrustu mistök Íslandssögunnar.
Indriði H. Þorláksson sagði í Kastljósinu í kvöld að endurupptökuákvæði (grein 15) ICESAVE samningsins væri ekki bundin mati AGS á greiðslugetu Íslands, heldur muni íslendingar sjálfir meta greiðslugetu sína og þannig vekja upp þetta endurskoðunarákvæði. Þetta er einfaldlega rangt hjá Indriða. Í 15. grein samningsins segir skýrt að endurskoðunarákvæðið verði virkt ef að “samkvæmt síðustu útgefnu skýrslu AGS á þeim tíma” greiðslustaða íslands hafi versnað miðað við skýrslu AGS frá 19. nóvember 2008. Þetta gæti ekki verið skýrara. En hér er ákvæðið, dæmi nú hver fyrir sig:
InDefence hópurinn sendi í dag frá sér fréttatilkynningu ásamt ítarefni með spurningum og staðreyndum um Icesave samkomulagið. Þennan pakka er m.a. hægt að nálgast á PDF skjali á
Einnig fylgir fréttatilkynningunni samantekt um vaxtakjör Icesave skuldbindinganna og ’sviðsmyndir’ um það hvernig þessi samningur gæti litið út fyrir okkur að sjö árum liðnum (PDF skjal).
Nú er ég ekki hagfræðingur og annálaður stærðfræðiamlóði, en náungi að nafni Pétur Richter vill meina að þetta líti nokkurn veginn svona út:
Forsendur:
Upphafleg skuld:
2,2 ma.GBP-300 m.GBP sem greiðist strax=1,9 ma.GBP og 1,2 ma.EUR sem gera um 640 ma.kr. á núverandi gengi
vextir
Fastir vextir yfir tímabilið 5,5% á bæði GBP og EUR sem leggjast á lánið á 1/2 árs fresti 30/6 og 31/12
Endurheimtur frá Landsbankanum:
Reikna út frá mismunandi endurheimtum, frá 110% til 50%
Landsbankinn notar það sem kemur inn til að greiða niður lánið á 1/2 fresti í sjö ár, þ.e. endurheimturnar koma inn jafn yfir tímabilið og greiðast 30/6 og 30/12 ár hvert
Lán eftir 7 ár
Við fólkið í landinu borgar síðan Það sem út af stendur eftir 7 ár í 8 ár, afborganir og vextir á 1/2 árs fresti, sömu 5,5% vextirnir. Síðasta afborgun 30/6/2024.
Gengi:
Miðað við gengi dagsins í dag, GBP 198 og EUR 173
Niðurstaða:
110% endurheimtur upp í IceSave: Við skuldum 76 ma.kr. í lok 7 árs með áfallnum vöxtum. Greiðum síðan það í 8 ár, heildargreiðsla íslenska ríkisins er því um 93 ma.kr. með vöxtum
100% endurheimtur upp í IceSave: Við skuldum samt 153 ma.kr. í lok 7 árs vegna áfallinna vaxta. Greiðum síðan það í 8 ár, heildargreiðsla íslenska ríkisins er því um 189 ma.kr. með vöxtum
75% endurheimtur upp í IceSave: Við skuldum 346 ma.kr. í lok 7 árs með áfallnum vöxtum. Greiðum síðan það í 8 ár, heildargreiðsla íslenska ríkisins er því um 427 ma.kr. með vöxtum. Athugið að þetta er sú tala sem gert er ráð fyrir í samningunum……
60% endurheimtur upp í IceSave: Við skuldum 462 ma.kr. í lok 7 árs með áfallnum vöxtum. Greiðum síðan það í 8 ár, heildargreiðsla íslenska ríkisins er því um 570 ma.kr. með vöxtum
50% endurheimtur upp í IceSave: Við skuldum 539 ma.kr. í lok 7 árs með áfallnum vöxtum. Greiðum síðan það í 8 ár, heildargreiðsla íslenska ríkisins er því um 665 ma.kr. með vöxtum
Jóhannes setur sér ekki flókin markmið í lífinu, en eitt þeirra er að vera ekki 150 kíló í brjálaða kreisí fylleríspartíinu sem hann þarf að halda til að lifa það af að verða fertugur [orðið “fertugur” lesist með þungu andvarpi]. Til þess þarf að taka á því, og til að vera alveg hreinskilinn þá hefur undirritaður letihaugur Jóhannes ekki tekið þátt í neins konar líkamsrækt að nokkru marki, ef þá einhverju, svona síðustu 8-9 ár. Og ekki nóg með það, heldur hef ég almennt gert stólpagrín að fólki sem tekur þátt í útihlaupum. Ryendar hef ég alla tíð haft megna óbeit á því fyrirbæri og aldrei séð í því tilgang. Það er enginn bolti til að hlaupa á eftir.
Það kemur því mörgum væntanlega stjarnfræðilega á óvart að ég skuli vera sjálfviljugur farinn að stunda útihlaup og líkamsrækt, og ætli mér að halda því í allt sumar og vonandi lengur. Takk, takk, þið megið hlæja núna. … hérn … sko … það er … Ókei, allir bún … Ókei, allir búnir NÚNA?
Og ekki nóg með það. Ég er ekkert að kaupa mér kort í ræktina og fara svo þrisvar, taka tvær bekkpressur í hvert skipti og hætta svo. Neinei. Ég er búinn að gefa Sögu Garðarsdóttur opið skotleyfi á að taka mig í gegn. Nú súpa þeir hveljur sem þekkja Sögu Garðarsdóttur. Þeir sem ekki þekkja hana geta ímyndað sér þetta hér: Ef Saga tæki að sér að þjálfa Gillzenegger, færi Gillz að gráta og kalla á mömmu sína í hverjum einasta tíma. Ef Saga hefði verið þýsk og upp á sitt besta í kring um 1935, hefðu nasistarnir unnið.
Áðan byrjuðum við á léttum skokkhring. Ég hef ekki skokkað síðan ég hljóp Tjarnarhringinn bölvandi og ragnandi aðra hverja viku á Menntaskólaárunum. Það eru 15 ár síðan. Þol er eitthvað sem annað fólk hefur. Létti skokkhringurinn var því martröð hins feita og umfram allt lata manns. Létti skokkhringurinn var upphitun fyrir brekkuæfingarnar. Þið viljið ekki vita hvernig brekkuæfingarnar eru. Látum nægja að segja að ef Saga býður ykkur einhvern tíma í brekkuæfingar með sér, hafið þá vit á að segja nei takk. Ég er ekki viss um að ég sé með læri, og ég týndi kálfunum á þriðja brekkuæfingasettinu. Hef ekki fundið þá aftur. Efast um að þeir finnist fyrr en í haust.
Og til að kóróna þetta allt saman er líkaminn á endorfíntrippi að reyna að ljúga því að mér að honum líði rosalega vel. Helvítis masókisti. Þér mun hefnast fyrir þetta. Við eigum hlaupadeit við harðstjórann á mánudagsmorguninn.
Fór á KR-FH í kvöld, þar sem jafntefli hefðu verið sanngjörn úrslit í stórfjörugum og skemmtilegum leik. Þar sem í staðinn fyrir FH mark hefði átt að vera KR aukaspyrna meter utan við vítateig átta mínútum fyrir leikslok. En hvað um það. Þetta blogg er ekki til að bitcha yfir þeim úrslitum.
Allir vita að allir hata KR. Að hafa gaman af því er partur af því að vera KRingur, því allir vita að það er vegna þess að allir öfunda okkur. Hins vegar hata KRingar nú orðið ekki mörg lið. Fram og Valur, gömlu keppinautarnir eru ekki á sama stalli og í eina tíð, þegar þau voru einu liðin sem skiput máli. Nú orðið eru menn svona létt pirraðir til fúlir á Völsurum, en ástríðan nær ekki sérlega langt út fyrir völlinn eftir leik. Frammarar eru í seinni tíð aðallega góður brandari í vesturbænum. KR-Valur/Fram er svona nágrannarígur, stundum hatrammur, en jafnvel góðlátlegur á köflum.
Skaginn er erfðafjandi KRinga, allavega fyrir minni kynslóð. Skagamenn og KRingar hatast af hjartans eldmóði og það eru varla til skemmtilegri eða ástríðufyllri fótboltaleikir í efstu deild á Íslandi en Skaginn-KR. Stúkan á meistaravöllunum er aldrei fyllri en þegar Krían er spiluð. Það er feitasta derby stemmingin í Frostaskjólinu.
En málið er að þrátt fyrir ríg og hatur þá er alltaf ákveðin virðing að baki þessu. Fram og Valur eru gamalgrónir risar í fótboltanum og Skaginn er veldi sem þrátt fyrir allt það tímalausa hatur sem KRingar bera í hjarta sér til, heimtar virðingu, einfaldlega af því þeir hafa unnið til hennar með rosalegum leikjum og ótrúlegum liðum.
fh hinsvegar. KRingar hata fh eins og maður hatar óþolandi boðflennu sem er að skemma partíið. KRingar hata fh eins og atvinnulaus einstæð þriggja barna móðir á öryrkjabótum hatar sjálfstæðisflokkinn. Það er engin virðing. Bara svart, kalt, blóðugt hatur.
Það eina sem er gott við að búa í Hafnarfirði eftir leik eins og í kvöld er að eiga heima í Haukahverfinu.
Og já, eitt enn. Ef einhver grínisti setur 7-0 í kommentakerfið mitt þá verður hann bannaður að eilífu.
Það er ekki ofsögum sagt að það ríki kátína á heimilnu í hvert sinn sem sonur minn uppgötvar nýjan fídus á typpinu á sér. Það er ekki alltaf jafn auðvelt að halda andlitinu þegar herramaðurinn húrrar rassber fram í stofu til að sýna foreldrum sínum nýjasta trikkið sem þetta utanáliggjandi apparat býður upp á, uppfullur af ánægju og stolti yfir göldrum eigin líkama. Vonandi verður hann bara búinn að taka þetta út fyrir fimmtán.
Jæja þá er júróið búið í ár og komin hefð á að Ísland lendi í 2. sæti á tíu ára fresti. Fylgist með árið 2019.
Partíið var osomm, ballið var osomm, jellyskotin hennar Hildar sem ég man ekki alveg hvað urðu mörg á endanum voru osomm og allt í allt var þetta kvöld hreint Legen…waitforit….
Svo var bara vaknað hress í tuttugu stiga hita á Kanarí og tekinn kaffihúsa-ís dagur …dary.
Að lokum er viðeigandi að gefa lesendum eitthvað til að ylja sér við og fyrir valinu verður auðvitað uppáhalds bloggið okkar allra, sem er núna komið á daglega leslistann hjá undirrituðum: http://asdisran.blog.is/. Klikkar ekki.
Í kafla stjórnarsáttmála Samfylkingar og VG um utanríkismál stendur þetta hér:
Ákvörðun um aðild Íslands að Evrópusambandinu verði í höndum íslensku þjóðarinnar sem mun greiða atkvæði um samning í þjóðaratkvæðagreiðslu að loknum aðildarviðræðum. Utanríkisráðherra mun leggja fram á Alþingi tillögu um aðildarumsókn að Evrópusambandinu á vorþingi. Stuðningur stjórnvalda við samninginn þegar hann liggur fyrir er háður ýmsum fyrirvörum um niðurstöðuna út frá hagsmunum Íslendinga í sjávarútvegs-, landbúnaðar-, byggða- og gjaldmiðilsmálum, í umhverfis- og auðlindamálum og um almannaþjónustu. Víðtækt samráð verður á vettvangi Alþingis og við hagsmunaaðila um samningsmarkmið og umræðugrundvöll viðræðnanna. Flokkarnir eru sammála um að virða ólíkar áherslur hvors um sig gagnvart aðild að Evrópusambandinu og rétt þeirra til málflutnings og baráttu úti í samfélaginu í samræmi við afstöðu sína og hafa fyrirvara um samningsniðurstöðuna líkt og var í Noregi á sínum tíma.
Er það bara ég eða gefur þessi klausa, og sérstaklega þetta feitletraða, til kynna að flokkarnir ætli að láta alþingi samþykkja Þingsályktunartillögu um umsókn um ESB aðild, og leyfa sér svo að tala í sitt hvora áttina um aðildarumsóknina? Heldur þetta fólk virkilega að ESB batteríið muni hleypa okkur í aðildarviðræður með klofna ríkisstjórn? Er eitthvað að þessu liði? I call bullshit.
Annað hvort er ríkisstjórnin með eða á móti aðild. Í þessu tilfelli er EKKI hægt að segja að það sé bæði betra, því þannig umsókn er ekki tekin alvarlega og ver því aldrei í aðildarviðræður. Sem er einmitt það sem hentar VG ágætlega er ekki svo? Einhverjir gætu sagt að Samfylkingin sé að stinga kjósendur sína illilega í bakið með þessari eftirgjöf.
JúrósLúðurinn óttast nú mjög um afdrif Kötlu Stefánsdóttur sem virðist sokkin enn dýpra í áþján júrófíknar en áður. Samkvæmt uppljóstrurum Lúðursins á heimilinu leggur KS nú nótt við dag yfir tölvuskjánum við að skrá niður allar minnstu hreyfingar dansara og söngvara á sviðsæfingum í Moskvu. Einnig er talið að til sé í Hamrahlíðinni nákvæm skrá yfir allar breytingar á bakgrunni atriðanna en það hefur ekki fengist staðfest. Fréttaritarar JúrósLúðursins byggja mat sitt að stórum hluta á bréfi sem Lúðrinum barst frá umræddum fíkli:
…skútan er að sjálfsögðu þjóðarskútan,pútan, Pútín…!…OMG…höfrungurinn IMF sem reynir að vísa okkur veginn. þetta eru dulin skilaboð til þjóðarinnar um að treysta IMF og CIA og UNESCO og öðrum dularfullum skammstöfunum! Dúfurnar…..hmmmm, veit ekki alveg, Jóhanna og Steingrímur kannski? Eða jafnvel Stóri Pútín! Eða Íkornarnir?!? Eða kannski er þetta allt planað af rússunum sjálfum, og þeir eru dúfurnar, já svona KGB dúfur með leisergeisla á fótunum, sem við hefðum frekar átt að elta því allir vita að höfrungar geta villst, og spillst, og þeir eru vondir á bragðið, en dúfur rata alltaf heim, og eru góðar með réttri sósu!
[Athugasemd ritstjórnar: Ekki hefur verið átt við texta bréfsins á nokkurn hátt. Í alvöru. Sko í alvöru alvöru.]
Heimildir JúrósLúðursins herma að Magnús sé óðum að hressast eftir andlegt heilablóðfall sem hann hlaut þegar Spáni var rænt undan nefinu á honum af einhverjum núbba. Magnús, sem að öðrum ólöstuðum hefur þótt taktískasti og útsmognasti Júróspekúlant undanfarinna ára, hefur í kjölfarið lýst yfir fylgispekt við handbendi Viktors Lúkasjenkós, síðasta einræðisherra Evrópu, og rekur nú áróður fyrir slepjulega Hvít-Rússanum Petr Elfinov af annálaðri fylgispekt hinna heilaþvegnu. Telja sérfræðingar JúrósLúðursins að Magnús kunni í eftirsjokki Spánarfíaskósins að hafa fipast hryllilega í eins-skots-strategíunni og gæti allt eins setið uppi án tólf stigaskota sökum herfileika áðurnefnds Elfinovs, nú eða jafnvel með þrjú eða fjögur vegna annálaðs heyrnarleysis og tóndeyfðar Evrópubúa og/eða vafasams þrýstings Hvít-Rússnesku öryggislögreglunnar.
Og Enn af Hvít-Rússum. Heimildir JúrósLúðursins herma að þjóðarsorg ríki nú í Rúmeníu þar sem laginu Balkan Girls var skipt úr fyrir tólf ára strák í sparivesti. Málgagn rúmenska kommúnistaflokksins, ROMENIKOMSK, birtir í dag forsíðufrétt þar sem rakin er saga spillingar og svika ungrar íslenskrar konu við sköllóttan, slóvenskan sundþjálfara og rúmenska prestsdóttur. Heimildamenn Lúðursins í Turninum segja frá því að Austur-Evrópsk fiðlutónlist spilist nú þar af LP plötum alla daga og að heimasætan sé í þessum töluðum orðum á leið til Minsk í leit að Kósökkum til undaneldis, undir yfirskyni verslunarferðar til Machester. Allir vita hins vegar að það er ekkert hægt að kaupa í Manchester nema arfaljóta fótboltabúninga. Diljá við viljum allavega ekki tengdason með yfirskegg.
Eins og alþjóð veit er söngfuglinn Yohanna Guðrún stórfenglegur fulltrúi Íslands í Júróvisjón í ár. Hefur hún verið upptekin við að heilla blaðamenn með brosi sínu og syngja lög í rússneskum þjóðbúningum í marga daga. Það telst því til mikilla tíðinda að Yohanna gaf sér tíma til að ræða við blaðamann JúrósLúðursins eftir erfiðan dag í Gymminu á dýrasta hóteli Moskvu.
Blaðamaður: Hæ, hvernig hefurðu það? Yohanna:Bara gott sko. Pínku þreytt en samt bara gegt hress skoh. Bl: Hvernig líkar þér við Moskvu? Y: Moskva er gegt meiriháttar borg skoh, sjúkleg skoh. Það er alveg klósettpappír og allt héddna skoh! Bl: …Klósettpappír? Y: Já skoh Frikki var eikka að feisa okkur með að það væri enginn klósettpappír í Rússlandi og mar þurrti bara að skeina sér með hendini og eikka svo við stálum fullt á flugvellinum þaddna í Frakklandi… Bl: …Frankfurt… Y:…ha? Bl: Flugvöllurinn er í Frankfurt. Y: Já þaddna í Frankfúlt skoh og svo var bara flugfreyjan að rífast og við eikka ekkert að láta hana hafa pappírinn og sona. Gegt vesen. Og svo sagði Jónatan eikka bara “ég er bara með DV í töskuni” og allir fóru gegt að hlæja og ég var eikka djíses mar! Hann er svo yummí! Bl: Ha? Jónatan? Y: Já marr. Wrawrrrrr… sona older guys thing. Bl: Já…. Ókei. En snúum okkur að öðru…í guðana bænum snúum okkur að öðru…hvað með æfingarnar? Hafa þær gengið vel? Y: Jáh marr! Sviðið er æðislegt og búningarnir eru æði og Frikki og hún þaddna danska stelpan eru æði og myndirnar af skipinu er æði og höfrungarnir og allt skoh. Bara gegt frábært! Bl: Já einmitt, varðandi bakgrunnsmyndirnar, er einhver sérstök ástæða fyir þessum myndum? Y: OMG já mar! Ertu ekki að fatta það?! Skoh Jónatan sagði vimmig bara rétt eftir að ég vann í sjónvarpinu sko að við ættum að hittast og búa til sona bakgrunn eins og er alltaf og ég sagði bara ókei og svo hringdann og við fórum eikka út að borða og sona og smá breezer á eftir og eikka og vorum bara allan tíman að tala um hvað skip væru frábær og svo þegar hann sá höfrungatattúið mitt þá var hann alveg OOOOMMMMGGGGGG við verðum að hafa höfrunga og ég náttlea búnað elska dolphins síðan ég bjó í Miami að taka upp plötuna mína sko so þetta var bara gegt! Bl: Höfrungatattú? Hvaða höfrungatattú? Y: OMG eins og ég sé að fara klæða mig alveg úr í eikkerju viðtali skoh! Ewww creep! Bl: o_O Y: En allavega þá vildi Frikki líka hafa dúfur því það er uppáhalds dýrið hans.
Bl:Já, einmitt. Þið Friðrik Ómar náið semsagt vel saman í þessu? Y: Já, hann er kærastinn minn. Bl: Ha? Nei… Y: Víst! Bl: …en hann er….öööhhh….ekki …fyrir konur? Y: OMG þaru allir að segja þetta! Ég meinaða, hann er alveg jafn mikið fyrir stelpur og Zac Efron skoh! Bl:o_O oooooókei… en nú er myndbandið minna spennandi en þetta viðtal og sviðsperformansið álíka áhugavert og ýsuflak. Heldurðu að lagið eigi möguleika að komast áfram í úrslitakeppnina? Y: Nei, ertu klikk? Ég er bara hérna til að komast í partí með Jónatani skoh. Bl: Takk fyrir.
Massífasta Europoppið - (þéttur bassi úmpf úmpf krispí taktur tssj tssj):
Klárlega Úkraína með Be my Valentine. Þetta lag er hefur allt sem svæsið Eurotrashpopp þarf að hafa: Þéttan bassa, krispí takt, texta sem meikar minna sens en Gísli á Uppsölum á góðum degi, gellu í of stuttu pilsi og ofgnótt af kynlífstilvísunum í vídeóinu. Ibizasmellur ársins.
Tískuslys ársins:
Rúmenía – The Balkan Girls eru svo útúr tískutjónaðar að Samtök Portkvenna í Fyrrum Lýðveldum Júgóslavíu (FYRHO) gáfu út yfirlýsingu þar sem rúmensku prestsdótturinni er vinsamlegast bent á að klæða sig betur, annars komi hún óorði á útivinnandi balkneskar konur.
WTF! augnglenna ársins:
Tékkland – Gypsy.cz. Af hverju eru svona mörg hljóðfæri?!? Og í hvers konar búning er þessi söngvari?!? Á hann að vera einhver sígaunasúpermann?!? Og af hverju er hann með svona rauð augu?!? Sígaunakryptónít?!?!Neeeeeeiiiiiii!!!! Ekki Sígaunakryptónííííít!!!!! WTF?!?!?!?!?!?!?!
Plísekkiverameðánæstaári-verðlaunin:
Belgía - Copycat. Nú er komið nóg Belgía. Þið eruð augljóslega ekki að taka þessu alvarlega. Senda þennan Elvis til Vegas til að deyja takk. Plíííís ekki meir.
“Vote-Them-Off-The-Island”-Skammarverðlaunin:
Hvíta Rússland. Nú er nóg komið af einræðispoppi og slepjulegum fráhnepptum-niður-á-nafla karlmönnum sem eiga í of nánu líkamlegt sambandi við sléttujárnið sitt! The Tribe Has Spoken. Taktu þenna ógeðslega gítar, kveiktu í honum og búðu til kyndil svo við getum slökkt í honum og sent þig heim með skít og skömm!
Stríðshrjáðasta fyrrum Júgóslavíulýðveldið 2009:
Ekkert Júgóslavíulýðveldi er sérlega stríðshrjað í ár. Þetta eru bara hressilegustu lög upp til hópa. Því hlýtur Ísrael þessi verðlaun 2009, enda er ísraelska lagið hreint epískt stríðshrjáð.
Kynferðislegasti varastúturinn:
Defending Champion, Friðrik Ómar. Við sjáum það kannski ekki, en hann er samt að gera stút. Grrrrr….
Feluleikur ársins:
Martina fyrir Slóveníu. Meistari dulúðarinnar. – Söngkonan sem nánast ekkert sést … sem er mikil synd, því akademían hefði sannarlega ekkert á móti því að sjá meira af henni.
Brjóst ársins:
Brjóst ársins tilheyra klárlega úkraínsku súkkulaðikonunni Svetlönu Lobodu. Akademían approves. Súkkulaðibrjóst. Þetta orð eitt og sér ætti að fá einhveðððs konaððð veðððlaun. Afsakið. Það er bara svo mikið slef.
Í öðru sæti er fyrrnefnd Martina fyrir Slóveníu. Þessi kjóll er alger snilld, maður bara bíður allan (stutta) tímann eftir því milli vonar og … ja,vonar…. að þau bara detti niður úr dressinu. Það hefur reyndar ekki gerst ennþá….kannski ef ég horfi einu sinni enn…..
Snípsýning ársins:
Úkraína, önnur hver kona í myndbandinu. Overload. Overload. Overload.
Asnalegheit ársins:
Serbía – Cipela. Þetta er náttúrulega bara asnalegt sko. Allt frá sköllóttu bakraddasöngvurunum til söngvarans, sem frankly virðist vera freak afkvæmi Kevin Smith, Carlosar Valderrama og mannsins sem les inn á bandarískar bíóauglýsingar. Og hvað er málið með þessa pðeningatösku?. Aaaaaaaaaaaaasnalegt!
Klám ársins:
Patricia Klaas – Frakkland, upprunalega vídeóið. Patricia er lögulegasta kona, því verður ekki neitað. Frakkar fá plús í kladdann fyrir að vera franskir og pervertar.
LORDI verðlaunin fyrir besta rokklag ársins:
Litlu munaði að Lordi verðlaunin væru ekki afhent í ár, því framboð á almennilegu rokki er hreint til skammar. Á endanum féllst akademían á að veita Írlandi verðlaunin, með semingi, fyrir að vera með illskásta lagið sem getur talist til rokks. Háskólarokk er víst líka rokk (*grumble*) samkvæmt skilgreiningu.
Mesta velluvælið / Tissepause ársins:
Litháen – Sasha Son – Love. Þetta lag er spilað í helvíti, aftur og aftur og aftur og aft…
Slepjulegasti Austur-Evrópu sjarmörinn:
Alexander Rybak – Noregur. Jú víst! Gefðu þessum átján ára kvennaljóma sirka þrjátíu ár, þrjátíu kíló, skyrtu fráheppta niður á nafla, feita gullkeðju, þrjátíu sentímetra mullett og voila, ég færi yður sveittan, hvít-rússneskan Tom Jones.
Samkynhneigð ársins:
Þýskaland – Kiss Kiss Bang Bang. Ég meina taglínan hjá þeim félögum er: „Alex swings and Oscar sings.“ Just take the hint people. Kærastinn hans Páls Óskars, svartfellski dansarinn í bleiku skyrtunni kemur inn sem close second, en Oscar fær aukastig fyrir að vera bleeding obvious skápakeis.
Búningafetish ársins:
Ungverjaland – Dance with me. Það eru sjóliðar í þessu myndbandi. Sjóliðar. Með röndóttar sjóliðahúfur. Og matrósahálsklúta. Búningafetish ársins er í boði Adams og Evu -rómantísk hjálpartæki á viðráðanlegu verði.
„Loca“ verðlaunin fyrir flestar júróklisjur í einu og sama laginu:
Búlgaría. Krassimir tekur þetta of langt. Hann syngur yfir fullt af áttundum, lagið sveiflast út um allt, það eru hsetar í vídeóinu, þetta er stórkostlega ofpródúserað og óskiljanlegt Austur-Evrópskt vídeó, Krassimir er frægur í Bandaríkjunum, kominn heim til að syngja fyrir landið sitt, o.sfrv. Klisjurnar bara hlaðast upp.
„Krækjum í samúðarstig“ verðlaunin fyrir líkamlega fötlun:
Það er enginn í alvöru fatlaður í ár. Akademían hefur því ákveðið að veita Hvítrússanum Petr Elfinov þessi verðlaun. Hann er svo ferlega ljótur að það jaðrar við fötlun.
Andleg fötlun ársins:
Tékkland – Gypsy.cz. Samsafn geðsjúklinga frá öllum tékkneskum geðsjúkrahúsum sovéttímans sem var hleypt út fyrir mistök þegar járntjaldið hrundi. Geðlækna um alla Evrópu klæjar í puttana að komast inn í kollinn á þeim sem fékk þessa furðulegu hugmynd að júróvisjónlagi.
Versti söngvarinn:
Viðrinið frá Hvíta Rússlandi, Petr Elfinov.
Hænsn ársins:
Landnámshænan Yohanna.
Hár ársins:
Jesús H. Kristur, það eru mannhæðarháar makedónískar biðukollur í keppninni i ár. Að syngja um nesti með osti. Svante, viltu klippa þessa menn!
Hóra ársins:
„Hora din Moldova“, sem akademían mun aldrei samþykkja að þýði eitthvað annað en: „Hóran þín Moldóva“. Það er bara of fyndið til að vera ekki satt. Og já, akademían er húmorþroskaheft.
Svalasti gaurinn:
Sakis Rouvas – Grikkland. Miðað við hann er Grænlandsjökull hlýr og notalegur kúrubangsi.
Sætasta gellan:
Akademían hefur ákveðið að taka milf lúkkið fram yfir aðra álitlega kosti í ár. Hin franska Patricia Klaas er sætasta/‘insert dirty word of choice‘ gellan í keppninni í ár. Akademían er að hugsa um annað orð, en látum „sætasta“ duga hér.
Frekjuskarð ársins:
Frekjuskarð ársins er í boði Ísraels, i formi palestínskrar konu með Gíbraltarsund á milli framtannana. Olíuskip hafa strandað á gómunum fyrir slysni.
Vonbrigði ársins:
Azerbaijan. Eftir Elnur og Samir var ég að vonast eftir einhverju roooooosalegu frá Azerum til að toppa það (sem er sennilega ekki hægt, en þeir hefðu allavega getað reynt!) en þeir senda bara normal Eurotrashpopp. Ágætt lag, en ekki það sem við áttum von á. Vonbrigði.
Sænskasta lag ársins:
Svartfjallaland – Just get out of my life. Svíar eiga ekki einu sinni séns.
Testosterónrödd ársins:
Malena Ernman frá Svíþjóð. Þessi kona er með typpi, sennilega stórt.
Óvæntasta surpræsið:
Það virðist ekki vera neitt sérlega óvænt surprise í ár. Nema náttúrulega ef Malena vippar honum út á sviðinu í beinni. Surprise!
Óeftirtektarverðasta lag ársins:
Danmörk – Believe again. Ha? Eru Danir með lag í ár? Ha? Nei í alvöru ha? Neeeei, þú ert að plata…?
Í-guðana-bænum-ekki-láta-okkur-vinna-aftur-það-er-kreppa-og-þetta-kostar-ógeðslega-mikið-verðlaunin.
Rússland. Annað eins throwdown hefur ekki sést síðan Ítalir sendu sextugan, sveittan offitusjúkling með ferlegustu væmniballöðu níunda áratugsins árið eftir að Toto Cotugno vann með Insieme 1990.
Óguðminngóður-verðlaunin:
Holland – Shine. Óguðminngóður. Lagið. Textinn. Fimmtugu mennirnir sem langar að vera töff en eru það barasta ekki. Hárgreiðslurnar. Krullurnar. Augabrúnirnar. Búningarnir. Ljósið í lófunum. Þessar hvítu tennur. Samhæfðu danssporin. Fingursmellirnir. Þessi ógeðslegu platbros (það er enginn í alvöru svona rosalega glaður í heilar þrjár mínútur!) Og síðast en ekki síst: Vídeóskotið af Obamafjölskyldunni í Chicago garðinum á kosninganóttina! ÓGUÐMINNGÓÐUR!!!
Besserwissbúðin er skammlaus vefkapítalismaarmur besserwissins. Búðin selur boli, peysur, húfur, könnur með misgáfulegum áletrunum fyrir yndi$lega, yndi$lega dollara. Kíktu á úrvalið á shop.besserwiss.com
besserwiss.com er málpípa Jóhannesar Þ. Skúlasonar. Besserwissið er fyrst og fremst hugsað til skemmtunar fyrir eigandann, fjölskyldu hans, vini og aðra villuráfandi sauði. Margt sem hér er skrifað skyldi því lesast með hæfilegum fyrirvara um mögulegan fíflagang.
Search
Mússíkmeistarinn 2008
46 - Gunnar Örn
45 - Durham stórveldið
37 - Guðmann Bragi
8 - Keizarinn
7 - Hildur R.
5 - Diljá
1 - Trausti Már
1 - Viktor Orri
Entries (RSS)